औँसीको रात

औँसीको रात हो यो,
तर म अँध्यारोसँग डराएको मानिस होइन।
म त ती आँखाहरूको सन्तान हुँ,
जसले रगतले इतिहास लेखे,
र आँसुले भविष्यको सपना सिञ्चे ।

यो रातले
सहरका बत्ती निभाउन सक्छ,
तर चेतनाको मशाल निभाउन सक्दैन।
किनकि
हामीले मुटुभित्र
विद्रोहको आगो बोकेका छौँ।

आज
हावा पनि मौन छ,
रुखहरू पनि स्तब्ध छन्,
तर जनताको मौनता
कहिल्यै पराजय हुँदैन,
त्यो त आँधी आउनुअघिको
भयानक शान्ति हो।

औँसीको रातमा
धेरैले उज्यालो खोज्छन्,
म भने अँध्यारोलाई नै सोध्छु,
“तिमी कति लामो बाँच्नेछौ?“

किनकि
हरेक कालो रातको छाती चिरेर
नयाँ बिहानी जन्मिएको इतिहास
मैले पढेको छु।
यदि अन्यायले
सूर्यलाई कैद गर्न खोज्छ भने,
हामी आफैँ घाम हुनेछौँ।

यदि सत्यलाई
साङ्लाले बाँध्न खोजिन्छ भने,
हामी ती साङ्ला तोड्ने हात हुनेछौँ।

औँसीको रात
डराउनेहरूको कथा होइन,
यो त सङ्घर्ष गर्नेहरूको परीक्षा हो।

जो अडिग रहन्छ,
उसैले बिहानको पहिलो किरण
आफ्नो निधारमा सजाउँछ।

त्यसैले आऊ
यो अँध्यारोलाई शाप होइन,
चुनौती बनाऔँ।
किनकि हाम्रो पाइला रोक्न सक्ने
कुनै औँसी जन्मिएको छैन।

रात जति गाढा हुन्छ,
उषाको प्रतिज्ञा त्यति नै नजिक हुन्छ।