Logo

ककपिटमै विवाद


शम्भु श्रेष्ठ


शम्भु श्रेष्ठ

नेकपाका अध्यक्ष अर्थात् अर्का पाइलट पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’ले प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीको नयाँदिल्ली भ्रमणको पूर्वसन्ध्यामा सत्ता बाँडफाटको कुरा उठाउन हुँदैन थियो भनेर धेरैले भनेका छन् । प्रचण्ड स्वयंले पनि उनले यो कुरा पहिलोपटक उठाएको नभएर सहमतिमै भएको कुरालाई दोहो¥याएको बताएका छन् । प्रचण्डका अनुसार दुई पार्टी एक हुँदा सरकारको नेतृत्व दुवै अध्यक्षले आलोपालो गर्ने भन्ने सहमति भएको थियो । यस अर्थमा पनि ओलीको कार्यकाल अबको एक÷डेढ वर्ष मात्र हो । यस अवधिमा नेकपाको एकता अधिवेशन समेत गर्नुपर्ने हुन्छ । नेकपाभित्र नेताहरुको रस्साकस्सी हेर्दा महाधिवेशनको तयारी सुरु भएजस्तो लाग्न थालेको छ । पार्टी एकता गर्दा ओली र प्रचण्डबीच सरकारको नेतृत्व आलोपालो गर्ने सहमति मात्र भएको हो कि नेतृत्व हस्तान्तरणको सहमति पनि भएको हो भनेर नेताहरुले कोट्याउन थालेका छन् । यदि यो दुवै विषयमा सहमति भएको हो भने एउटाले सरकारको नेतृत्व, अर्कोले पार्टीको नेतृत्व गर्दा ‘वीन वीन’ हुने विश्लेषण पनि केही नेकपाका नेताहरुले गरिरहेका छन् ।

शम्भु श्रेष्ठ

यस्तो बेला ‘ककपिट’मा बसेका जहाजका दुई पाइलटबीच विवाद हुनु भनेको जहाजले ‘सेफल्याण्डिङ’ नगर्नु हो । त्यसको संकेत प्रचण्डले पटक–पटक दिइसकेका छन् । त्यो कुरालाई बेलैमा ख्याल गरिएन भने अर्को घटना निम्तिन सक्न । एकताले पार्टी विशाल भए पनि चिन्तनको घेरा साँघुरो हुँदा एउटा अध्यक्ष अर्को अध्यक्षदेखि तर्सनुपर्ने स्थिति नेकपाभित्र विद्यमान बन्दै गएको छ ।

यही कुरालाई संकेत गरेर ईश्वर पोखरेलले जो अध्यक्ष उही प्रधानमन्त्री भन्ने सिद्धान्त प्रतिपादन गरेका छन् । उनको यो भनाइले ओली र प्रचण्डबीच जे जस्तो सहमति भए पनि पाँचै वर्ष अध्यक्ष र प्रधानमन्त्री पद ओलीले छोड्नु हुन्न भन्ने नै हो । त्यसका लागि सिद्धान्तको कुरा पनि पोखरेलले उठाएका छन् । त्यो हो ‘जनताको बहुदलीय जनवाद ।’ पार्टी एकता गर्दा पार्टीको मार्गनिर्देशक सिद्धान्त माक्र्सवाद–लेनिनवाद मात्र भनिएको छ । त्यसभन्दा बाहेक एक्काइसौं शताब्दीको जनवाद र जबजको विषयमा महाधिवेशनले फैसला गर्ने भनिएको छ । महाधिवेशनले फैसला गर्ने भन्ने विषयलाई पार्टीको जिम्मेवार नेताले यतिबेला उछालेपछि प्रचण्डले आफूलाई असुरक्षित ठानेका छन् । भलै पोखरेलले यो मुद्दा् आफूले उठाएको भए पनि प्रचण्डको बुझाइमा ओलीले पोखरेललाई प्रयोग गरेको भन्ने नै छ । त्यसैले प्रचण्डले पनि एउटा कार्यक्रममा बोल्दै नयाँ ढंगबाट कम्युनिष्ट आन्दोलन अगाडि बढेकोले पुरानो विचार बोक्नुपर्ने बाध्यता छैन भनेका छन् । पार्टी एकता गर्दा ‘समाजवाद उन्मुख जनताको जनवाद’ भनिएकोले जबज र २१ औँ शताब्दीको जनवादबारे विवाद गर्नु उचित हुन्न भनेर प्रचण्डले भन्दै आएका छन् ।

राजनीति भन्ने कुरा सधैँ सरल रेखाबाट अगाडि बढ्छ भन्ने होइन । राजनीति कहिलेकाहीँ बक्ररेखाबाट पनि हिँड्छ । नेकपाको एकीकरणलाई सरल बाटोबाट गन्तव्यमा पु¥याउने कि बक्ररेखाबाट भन्ने कुरा अध्यक्षद्वयको काँधमा जिम्मेवारी छ । पार्टी एकीकरण भयो । दुईतिहाइको सरकार छ । पाँच वर्षसम्म मैले नै ढुक्कसँग पार्टी र सरकार चलाउँछु भन्ने अवस्था अहिले देखिँदैन । किनभने प्रचण्डले बारम्बार आफूले जोगी बन्न राजनीति नगरेको र त्यस्तै परिस्थिति आए फेरि जंगल पस्छु भनेर बोलेको शब्द उनको मनको तरंग हो । यसलाई कमजोरी ठानियो भने दुईतिहाइको बहुमतले मात्र कम्युनिष्ट आन्दोलन सफलताको शिखरमा पुग्न सक्दैन । कम्युनिष्ट आन्दोलनलाई सफल बनाउने हो भने, नेताहरुबीच विश्वासको वातावरण बन्नुपर्छ । नेताहरुको चरित्र, व्यवहार र संस्कार कम्युनिष्टमैत्री हुनुपर्छ । विगतमा कम्युनिष्ट नेताहरुको राष्ट्रवादी अडान, किसान, मजदुर गरिब परिवारमाथिको व्यवहार र सादा जीवन शैलीकै कारण नेपाली जनताले कम्युनिष्टलाई पत्याएका हुन् । जुन आज आकाश जमिनको फरक छ । हिजो कम्युनिष्ट पार्टी भन्नासाथ फलामे अनुशासन थियो । आज कार्यकर्ता बेसबाट कम्युनिष्ट पार्टी ‘मासबेस’मा प्रवेश गरेको छ । कम्युनिष्टको ‘क’ नबुझ्ने पनि आज संगठित सदस्य बनेका छन् । तिनीहरुलाई कम्युनिष्ट संस्कार सिकाउँदै दुईतिहाइको बहुमत देश र जनताको हितमा लगाउनुपर्ने दायित्व पनि नेकपामा छ । यस्तो बेला ‘ककपिट’मा बसेका जहाजका दुई पाइलटबीच विवाद हुनु भनेको जहाजले ‘सेफल्याण्डिङ’ नगर्नु हो । त्यसको संकेत प्रचण्डले पटक–पटक दिइसकेका छन् । त्यो कुरालाई बेलैमा ख्याल गरिएन भने अर्को घटना निम्तिन सक्न । एकताले पार्टी विशाल भए पनि चिन्तनको घेरा साँघुरो हुँदा एउटा अध्यक्ष अर्को अध्यक्षदेखि तर्सनुपर्ने स्थिति नेकपाभित्र विद्यमान बन्दै गएको छ ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस्