आमा आज चिच्याएकी छैनन्,
तर उनको मौनताभित्र
हिमालभन्दा अग्लो आक्रोश उभिएको छ ।
उनका ओठ बन्द छन्,
तर आँखाले इतिहास पढिरहेका छन्।
उनले धेरै सहिन्
धोकाका मुस्कान,
विश्वासघातका हस्ताक्षर,
सिद्धान्त बेच्ने व्यापारीहरू,
र देशलाई स्वार्थको बजार बनाउने दलालहरू।
क्रान्तिका गीत गाउँदै आएका हातहरूले
जनताको सपना नै लुटे।
बलिदानको रगत बेचेर
सत्ताको सिंहासन सजाइयो।
नैतिकता हारिरह्यो,
अनैतिकता उत्सव मनाइरह्यो।
आमाको छातीमा
गोलीले भन्दा गहिरो घाउ छ–
आफ्नै सन्तानको घात,
आफ्नै घरभित्रको अन्तरघात,
आफ्नै विश्वासमाथिको प्रहार।
कति समयसम्म
सत्यलाई झुटले थिचिरहने?
कति समयसम्म
इमानलाई पैसाले किनिरहने?
कति समयसम्म
देशलाई दलालीको नक्सामा बाँडिरहने?
आमा मौन छिन्–
तर त्यो मौनता कमजोरी होइन,
त्यो त आँधी आउनुअघिको शान्ति हो।
त्यो ज्वालामुखी विस्फोट हुनुअघिको
गहिरो सुस्केरा हो।
आज उनी रोएकी छैनन्,
उनको मौनताले विद्रोह घोषणा गरेको छ।
अन्यायका विरुद्ध,
भ्रष्टाचारका विरुद्ध,
स्वार्थका विरुद्ध,
र मातृभूमिलाई बेच्ने प्रत्येक हातका विरुद्ध।
अब यो विद्रोह
हतियारको होइन,
चरित्रको हुनेछ।
घृणाको होइन,
सत्यको हुनेछ।
प्रतिशोधको होइन,
न्यायको हुनेछ।
जब आमाको मौनता बोल्नेछ,
झुटका दरबारहरू ढल्नेछन्।
दलालीका बजारहरू सुनसान हुनेछन्।
सत्ताको घमण्ड झुक्नेछ,
र जनताको विश्वास फेरि उठ्नेछ।
किनकि–
आमाको मौनता कहिल्यै पराजित हुँदैन।
त्यो समय पर्खिन्छ,
सत्य रोज्छ,
र अन्ततः इतिहास बदल्छ।
त्यस दिन,
आमाको आँसु विजयगीत बन्नेछ,
दुखेको छाती स्वाभिमानले भरिनेछ,
र मौन विद्रोहले
नयाँ नेपालको उज्यालो बिहान लेख्नेछ।
