म नेपालका भविष्यका निर्माताहरू मध्ये मान्ने केही व्यक्तिहरू बालेन नेतृत्वको सरकार करिब दुईतिहाइ बहुमतसहित संसदमा आएपछि निकै उत्साहित थिए। उनीहरूले यसलाई एउटा ऐतिहासिक अवसरका रूपमा हेरेका थिए—पुरानो राजनीतिक संस्कारबाट बाहिर निस्केर नेपालले लामो समयदेखि प्रतीक्षा गरिरहेको रूपान्तरण हासिल गर्ने एउटा सुनौलो अवसरका रूपमा ।
उनीहरू आशावादी थिए। उत्साहित थिए। उनीहरूलाई लाग्थ्यो—नेपाल अन्ततः एउटा निर्णायक मोडमा आइपुगेको छ । तर केही दिनअघि जब मैले तिनै व्यक्तिहरूसँग भेटेँ, उनीहरूको धारणा र मनोभाव पूर्ण रूपमा बदलिएको पाएँ । जो मानिसहरू कुनै समय नेपाल निर्माणका सम्भावनाबारे उत्साहपूर्वक कुरा गर्थे, आज उनीहरू नै विदेशमा अवसर खोज्ने विषयमा कुरा गरिरहेका थिए ।
मेरो विचारमा, यो केवल निराशाको कुरा होइन । यो एउटा गम्भीर चेतावनी हो । जब देशका केही सक्षम, महत्वाकांक्षी र दूरदर्शी मानिसहरूले नेपालमै आफ्नो भविष्य निर्माण गर्न सकिन्छ भन्ने विश्वास गुमाउन थाल्छन्, तब हामीले एकपटक गम्भीर भएर आफैंलाई प्रश्न गर्नुपर्छ- हामी कहाँ चुकिरहेका छौँ ?
सरकारहरू आउँछन् र जान्छन्। राजनीतिक नाराहरू आउँछन् र हराउँछन्। तर यदि देश निर्माण गर्न चाहने मानिसहरूको विश्वास नै हामीले गुमाउँदै गयौँ भने, नेपालले आफ्नो सबैभन्दा मूल्यवान् सम्पत्ति—आफ्ना सक्षम नागरिक र उनीहरूको राष्ट्रप्रतिको विश्वास-गुमाउँदै जानेछ।
नेपालमा प्रतिभाको कमी छैन। स्रोत–साधनको कमी छैन। सम्भावनाको पनि कमी छैन । कमी छ भने सही दृष्टिकोणको, सही समयमा कठिन निर्णय लिन सक्ने राजनीतिक साहसको, र लिइएका निर्णयलाई प्रभावकारी रूपमा कार्यान्वयन गर्ने क्षमताको।
मैले ती व्यक्तिहरूमा देखेको निराशा केवल उनीहरूको व्यक्तिगत निराशा थिएन । त्यो आजको नेपालको अवस्थाप्रतिको एउटा अत्यन्तै शक्तिशाली संकेत थियो ।
