अन्धकारले ढाकेको छ यहाँको आकाश,
न्यायका आँखा थुनिएका छन् बेडिँगाले,
सत्य बोल्ने जिब्रोहरू घाँटीमा थिचिएका,
झुटका सिंहासनहरू चम्किरहेका छन् घमन्डले।
लङ्का जलेको छ यो समयको चेतनाले
जहाँ शक्ति नै प्रमाण बनेको छ सत्यले
कमजोरको पसिना मूल्यहीन भएको छ,
र विवेक नै बन्धक बनेको छ भयले।
यही अन्धकारभित्र एउटा स्पन्दन छ,
दबिए पनि मरेको छैन उज्यालोको आशा,
माटोभित्र लुकेको बीउजस्तै सत्य,
फुटेर उठ्न खोज्दै छ विद्रोहको भाषा।
सत्य केवल शब्द होइन, यो त ज्वाला हो,
जो सहनशीलताको सीमा पार गरेपछि बल्छ,
यो त इतिहासले जन्माएको त्यो शक्ति हो,
जसले साम्राज्यको पर्खाल पनि गलाउँछ।
आज हामीले बोक्नै पर्छ सत्यको मसाल,
हातहातमा विवेक र न्यायको उज्यालो लिएर,
झुटका महलहरूलाई प्रश्न गर्न उठ्नै पर्छ,
डरको संस्कारलाई आत्माबाट धकेलेर।
न त शक्तिको अहंकारले रोक्न सक्छ यसलाई,
न त दमनको अन्धो नियमले थाम्न सक्छ,
एकपटक सत्यको मसाल बल्न थालेपछि,
अन्धकार युगलाई पनि उज्यालोमा परिवर्तन गराउँछ।
त्यसैले उठौँ, मौनतालाई तोडौँ हामी,
अन्यायको विरुद्ध आवाज बनौँ हामी,
लङ्का होइन, उज्यालो सभ्यता बनाऔँ,
सत्यको मसाल अनन्तसम्म जलाऔँ ।
